Tytuł trochę przewrotny, ale prawdziwy. :-) Odkryłam - dla siebie, na nowo - francuskie piosenki Joe Dassina, a że facet święcił triumfy w latach 60-tych i 70-tych, więc w zasadzie jest to dinozaur, bo czasy dość odległe. :-) Dassin łączył różne style - folk, pop, a nawet country, ale mi utkwiły w pamięci te spokojne, najbardziej romantyczne utwory. W zasadzie wszystkie one były mi znane, bo któż nie kojarzy L`ete indien, Et si tu n`existais pas, Salut, A toi... któż piękniej nie rozsławił też Les champs-elysees... Ale co innego chwycić taką piosenkę przypadkowo w radio, a co innego kupić płytę jak ja i słuchać jej ostatnio na okrągło.
Kilka lat temu, podczas podróży autobusem do Paryża, gdy wjechaliśmy już do Francji, kierowca puszczał nam radio Nostalgie FM. Spokojne, wyciszone piosenki Dassina oraz radio Nostalgie nieodzownie kojarzą mi się z Francją. Nostalgia to stan mi teraz najbliższy, tęsknota za czymś nieokreślonym i nienazwanym.
